مدادمشکی

                                                       پوشيده چه گوييم همينيم که هستيم

زان باده که در روز ازل قسمت ما شد   

                                                        پيداست که تا شام ابد سرخوش و مستيم

دوشينه شکستيم بيک توبه دو صد جام 

                                                         امروز بيک جام دو صد توبه شکستيم

يکباره ز هر سلسله پيوند بريديم   

                                                           دل تا که بزنجير سر زلف تو بستيم

نگذشته ز سر پا بره عشق نهاديم

                                                            برخاسته از جان بغم يار نشستيم

در نقطه ي وحدت سر تسليم نهاديم

                                                             وز دايره ي کثرت موهوم برستيم