مدادمشکی

گریه هاکردم ونشناخت مرا اهل دلی        منم آن سوسن وحشی که به ویرانه دمید

نرگس مست تو مستوری مردم نگزیند        دست گلچین نرسد تا گلی از شاخ تو چیند

جلوه کن جلوه که خورشید به خلوت بنشیند       تو بزرگی ودر آیینه ی کوچک ننمایی

                                        ************

یکچند دل از بخت فریب عجبی خورد               پنداشت ترا با من مسکین نظری هست

تهمت زده ام کرد به عشق دگری کاش        پرسند که غیر از تو به عالم دگری هست